SAN DİEGO’DAN YUKARIYA

Güneye inmek teorik olarak her yerde aynı iki yolla mümkün sanki; içeriden ve kenardan... Deniz kenarından, okyanus kenarından, ufuk çizgisine paralel, deniz kızına yakın, balıklara arkadaş, yosun kokusuna aşina, hafif esintiye razı...

Kenardan gitmemenin tek mazareti, acelesi olmak yani yetişme çabası. Bense size hiç acelesi olmayan ve San Diego'dan San Jose’ye uzanan bir pazar gününü anlatacağım. Güneyden dönmeyi, kenardan.

Ünlü California 1 otoyoluna koyulup sıra sıra plajları geçmek. Laguna, Newport, Huntington, Sunset, Seal, Long Beach, Manhattan, Santa Monica, Malibu ve Santa Barbara. Hepsi birbirinden güneşli, birbirinden mavi. Alabildiğine kum, insan. Pazar kalabalığı, hafifliği.

Newport’da aynı ses ve sessizlikle, sorumsuz bir aldırmayışla günlerimi, aylarımı, hatta yıllarımı geçirebilirim hissi. Sağı solu okyanus ya acaba ondan mı? Poseidon’un verdiği güçle küçük bir kara parçasına tutunmak. Kumsal boyu yürümek, koşmak…

Fotoğraf: Don Ramey Logan,  CC BY-SA 4.0

Bir plajın adı Sunset ise eğer, gün batımı görülmeye değer. Zira Kaliforniya’da birden çok Sunset Beach var. Koklayıp geçmek, gün batımına daha çok var.

Malibu’da dar yollar. Plajın tam üstündeki yolun her iki tarafı araba dolu. Park yeri olmayan plajların Pazar günleri için alışıldık bir durum. Ama yol daha çok araba fuarı görünümünde. Geçerken yanlışlıkla çizmek istemeyeceğiniz türden arabalar. O araba sizin olsa, yol kenarına bırakmayı düşünmezsiniz ama Malibu’nun zenginliğinde doğal şeyler bunlar.

Akşam üzeri Santa Barbara. Durmak.

İYİ Kİ DOĞDUM!

İnsan hayatında herşeyin mükemmel olduğu çok az an vardır. İşte tam şu an, onlardan biri. Günbatımı, Pasifik, Mai Tai, pişmemiş taze balıklar, okyanus kokusu ve sevdiğim adam…

Zor zamanların geçmiş yıllarında, 32 yaşıma Hawaii’de, güneş okyanusun üzerinde yavaşça kaybolurken, ve renkler kokularla ahenk içinde, kusursuz bir akşam yemeğiyle gireceğim söylenseydi, hiçbir şeyi fazla umursamaz, hiçbir mevzuya uzunca kafa yorup üzülmezdim. Kalender kişiliğimi ikiyle çarpıp yaşardım hayatı.

Her bir gün batımı büyüttü beni. Geçen her mevsim, her bayram, her “Gördün mü günler yine kısaldı”lar, aşklar, kederler, kitaplar, anneler, babalar büyüttü. Kah yakalanan kah ıskalanan fırsatlar, kah kahkaha kah acı hıçkırık, kah elem keder kah zevki sefa… Ama hep düşlerim, içimdeki uslanmaz umut, ve her daim uzakları keşfe hazır meraklı kız çocuğu. Varsın biraz da yormuş olsun yıllar, değmez mi bu akşama?

Oahu adasının Waikiki sahilinde, Halekulani Hotel’e ait Orchids Restoran’da tuttum dileğimi, söndürdüm mumumu. Sonra afiyetle yedim şimdiye kadar yediğim en iyi hindistan cevizli pastayı. Tatlı sert bir Mai Tai, hafif bir esinti, ağzımda güzel tatlar… Elini tuttum, gözlerime baktı. Yeniden doğdum, iyi ki doğdum.

Aralık ayının yazında, doğduğu yerlerden çok çok uzakta bir kadın yeniden doğdu. Daha güçlü, umutlu ve heyecanlı. Yeni yaşımla beraber içimden mutluluk, sonsuz bir enerji ve tüm insanlığa yetecek bir sevgi akıyor…

*Orchids, hindistan cevizli pastası (Coconut Cake) ile ünlü. Istakozlu salatası ve sarı kanatlı tuna balığından yapılan Hawaiian Yellow Fin Ahi Tartare muhteşem lezzetlerinden sadece ikisi. Lasagnette hafif ve baharatlı. Mai Tai, kokteylerin başında geliyor ve adada içtiklerimin en iyisi. Kusursuz aşçılık, hafif ve tatmin edici yemekler, mükemmel servis. Doğum günü pastam, Orchids’in hediyesi! Bu da onların internet sitesi:

 https://www.halekulani.com/dining/orchids-restaurant?utm_source=Google&utm_medium=WebListing

Mai Tai

Hawaiian Yellow Fin Ahi Tartare (birazı yenmiş)

Lobster Salad

Lasagnette

Coconut Cake 

JUNG ve İÇİMDEKİ OKYANUS - NİSAN'DAN KALMA TORTULAR

KOSTA RİKA

"İçsel deneyimler, yoluma çıkan dışsal olaylara damgalarını bastılar ve ne gençliğimde ne de daha sonraları değerlerini yitirdiler. Yaşamın sorunlarına ve karmaşıklığına içinizden bir yanıt gelmezse, bu olayların sonuçta çok da fazla bir anlamı olmadığını çok önceleri sezdim. Dış dünya, içsel olanın yerini alamaz. Bu nedenle, dışsal olaylar açısından yaşamım pek zengin değil. Onlarla ilgili söyleyecek fazla bir sözüm de yok; anlatsam boş ve içeriksiz oldukları duygusuna kapılırım. Kendimi yalnızca içimde olup bitenlerle anlayabilirim. Yaşamımı benzersiz kılanlar onlar ve özgeçmişim de onlarla ilgili." diyor Carl G. Jung.

Bu mesafeden bakınca okyanus ne kadar dalgasız, herşey ne kadar kolay görünüyor. Günler güneşli, yağmurlar sadece serinletir ama üşütmezken, kah yollar benim, kah ben yolların içinden geçerken, tüm hisler daha güzel kokuyor. Sana deli gibi aşıktım evet, bunu hatırlıyorum. Kalbimin yüksek perdeden atışını, içimdeki sonsuz mutluluğu, sana duyduğum, varlığına duyduğum katıksız isteği, yanında olmanın neşesini…Seninle geçen günlerin temiz kokusunu hatırlıyorum. Sonra içime katran dökülmüş gibi bir his…Kalbimin yüksek perdeden bu kez haykırışını, çaresizliğimi, yokluğunun yarattığı katıksız acıyı, görülmemenin boşluğunu…Sensiz geçen günlerin karmakarışık dokusunu hatırlıyorum.

Bugün, bu mesafeden, okyanusa baktığımda, hala hatırlıyorum. Ve gereğinden fazla büyük bir akşam yemeği kadar bile bir pişmanlık duymadığımı farkediyorum. Yine olsa yine yapmaya hazır bir yanım, Jung okuyor. Çünkü sadece aşktır bir insanı dönüştürebilen…Aşkla yapılan işler, aşlar, aşkla yazılan şiirler, aşkla aşılan yollar… İnsan zaten çok güzeldir ya, sadece aşktır insanı daha güzel yapan. Aşk, olumsuz değiştirmez kimseyi. Sanılır ki çekilen acılar yanımıza kaldı. Oysa ki, tüm acıların vardır bir sebebi, vardır çıkacağı bir yol. Çünkü sadece aşktır bir insana kendi içinden geçen yolları bulduran…

İçimden bir okyanus geçiyor. İçimden ne denizler, ne nehirler geçmişti zaten, ama artık içimden bir okyanus geçiyor. Dalgaları bu mesafeden görülemeyen, yaklaşınca bile kestirilemeyen, sonsuz, mavinin her tonunda, derin…